Οι ηχογραφήσεις για την νέα μου δισκογραφική δουλειά ξεκίνησαν.
Πάλι αυτό το όμορφο , μοναδικό , συναίσθημα της χαράς της δημιουργίας που κατά την γνώμη μου είναι η ομορφότερη και λεπτότερη απόλαυση της ζωής.
Σαράντα τόσα χρόνια δημιουργίας και ηχογραφήσεων κι ακόμα αντέχει, ίδιο κι απαράλλαχτο το συναίσθημα όπως την πρώτη φορά.
Πάλι αυτή η έξαψη , αυτή η συγκίνηση , ειλικρινά δεν ξέρω πώς να το περιγράψω …
Σαν να ηχογραφώ για πρώτη φορά.
Όταν γυρίζω να κοιτάξω πίσω, νοιώθω ότι ήταν χθες ή προχθές η μέρα που ξεκινούσα να ενορχηστρώσω, να ηχογραφήσω και να δισκογραφήσω το πρώτο μου προσωπικό άλμπουμ. Κι όμως έχουν περάσει 36 χρόνια από εκείνο το καλοκαίρι, το καλοκαίρι του 1990.
Το 90 διαπιστώνω αυτό που λέει η αστείρευτη λαϊκή θυμοσοφία.
Ότι δηλαδή του υδραυλικού η βρύση πάντα στάζει και του τσαγκάρη τα παπούτσια είναι πάντα τρύπια… Ηχογραφούσα και ενορχήστρωνα για φίλους και πελάτες μουσικούς μέχρι τότε . Το καλοκαίρι του 90 λοιπόν ξεκινάω δειλά – δειλά να μαζέψω το μυαλό και τις διάφορες μουσικές μου και να σκαρώσω το πρώτο μου προσωπικό άλμπουμ.
Πολλά τα χρόνια μέσα στα “κύματα”, με πάθος , άγχος, μελέτη , απογοήτευση, συγκίνηση , υπομονή, επιμονή, ψάξιμο, αλλά και χαμόγελα…ενώ φέτος συμπληρώνονται πενήντα έξη χρόνια από τότε που πρωτοέπιασα κιθάρα στα χέρια μου !
Φτιάχνω το απογευματινό μου εσπρεσάκι, ανοίγω τον υπολογιστή, στήνω μικρόφωνα, ανοίγω τον λαμπάτο προενισχυτή και με την πρώτη τζούρα καφέ το μυαλό αρχίζει και … μετράει στιγμές
Τετάρτη Δημοτικού και ο έλεγχος που φέρνω στο σπίτι έχει τον αριθμό δέκα.
Επίσης φέρνω στο σπίτι και το Α’ βραβείο του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του σχολείου στην αριθμητική . Το Α’ βραβείο ήταν ένα παιδικό βιβλίο ‘Βασίλειος Διγενής Ακρίτας’ που κοσμεί ακόμη την βιβλιοθήκη μου …
Μετά τις χαρές και τα μπράβο ήρθε και η ερώτηση που περίμενα .
– Τι δώρο θέλεις να σου κάνουμε ; Θέλεις να μάθεις μουσική ;
Η ερώτηση από τους γονείς μου
– Ναι , μου αρέσει το πιάνο ! Απάντησα
– Χμ για πες κάτι άλλο … , η απάντηση , μιας και η αγορά ενός πιάνου ήταν πολύ μακριά για τα περιορισμένα οικονομικά της οικογένειας .Μετά τις χαρές και τα μπράβο ήρθε και η ερώτηση που περίμενα .
Τελικά
Μια Κυριακή κατεβήκαμε στο Μοναστηράκι με τον Πατέρα μου και το δώρο που δέχτηκα από τους γονείς μου ήταν ένα κιθαρόνι .
Ένα κιθαρόνι που με μπόλιασε με το ‘μικρόβιο’ της μουσικής .
Πάνω του ακούμπησα μαζί με τα πρώτα μου φάλτσα , όλες τις πρώτες αγωνίες μου , μοναξιές , λύπες , απογοητεύσεις , αλλά και χαρές , συγκινήσεις , όνειρα, ταξίδια του μυαλού και της καρδιάς ….
1984 Ιούνιος .
Χρωστάω Μακροοικονομία 3 ου έτους.
Καθηγητής Θεόδωρος Λιανός .
Τα υπόλοιπα μαθήματα του 4 ου έτους και τις μεταφορές τα έχω περάσει.
Κατεβαίνω στην σχολή για να δω τα αποτελέσματα.
Επιτέλους ! Πέρασα ! Πήρα πτυχίο !
Το είχα δώσει το συγκεκριμένο μάθημα 7 φορές !!!
Καθώς παρατηρώ το όνομα μου στον πίνακα ανακοινώσεων οι πρώτες σκέψεις.
Κόβω την αναβολή, πάω φαντάρος, πουλάω την XT Enduro μου .
Μέχρι να γυρίσω στο σπίτι στην Καλογρέζα από την Πατησίων η δεύτερη μεγάλη σκέψη είχε ωριμάσει…
Με τα χρήματα της μηχανής και τις όποιες οικονομίες μου από το σιδηρουργείο του Πατέρα στη Βοσπόρου, μέχρι να φύγω για το στρατό, θα πάρω το τετρακάναλο της Yamaha MT 44.
Μοιράστηκα τις σκέψεις μου με τον συγχωρεμένο Μαστρο-Κώστα και έπειτα με την Μάνα.
Η Μάνα χάρηκε, τέλειωσα με την σχολή , θα πουλούσα την μηχανή , μα καθόλου δεν χάρηκε που θα έφευγα για το στρατιωτικό μου.
Ό Πατέρας μου προβληματίστηκε τόσο που σταμάτησε την ηλεκτροκόλληση .
Άναψε τσιγάρο και ξεκινήσαμε την κουβέντα.
Άρχισε να διαπιστώνει ότι αυτή η σχέση με την Μουσική ήταν κάτι παραπάνω απ’ όσο μπορούσε να φανταστεί, όταν μου δώριζε την πρώτη μου κιθάρα από το Μοναστηράκι αξίας 500 δραχμών τότε, αλλά τεράστιας συναισθηματικής αξίας για μένα σήμερα…
Τον προβλημάτισε η πώληση της μηχανής και άρχισε να με ρωτάει τι είναι το τετρακάναλο.
Τι το χρειάζομαι αφού έκοψα την αναβολή ;
Τόσα πολλά χρήματα γι’ αυτό το μαραφέτι ;
Δεν το αγοράζεις αφού τελειώσεις τις υποχρεώσεις σου με το στρατό ;
Μα ο γράφων που δεν φημίζεται για την υπομονή του, λίγο πριν τις 27/09/84 που παρουσιάστηκε για να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του στην Πατρίδα, είχε βάλει πάνω – πάνω στην ντουλάπα το MT 44 να τον περιμένει στην πρώτη του άδεια από την 124 ΠΒΕ της Τρίπολης.
Η δε χαρά της Μάνας ήταν τόσο μεγάλη για το πτυχίο και για την πώληση της μηχανής, που μετά την πρώτη και μοναδική μου μετάθεση στην 114 Πτέρυγα Μάχης στην Τανάγρα , τον έπεισε τον πατέρα μου και μου έκαναν δώρο το Roland Juno 106 (synthesizer)
και την Ovation Adamas Collector του 1984 !(Ηλεκτροακουστική κιθάρα)
Η αρχή είχε ήδη γίνει.
Το μικρό studio στην Καλογρέζα είχε ξεκινήσει με πολύ μεράκι , το 4κάναλο , το synth , την ηλεκτροακουστική συν την Κλασσική μου κατασκευής του 1974.
Την Κλασσική μου την είχα αγοράσει το καλοκαίρι του 1975 από το οργανοποιείο Παναγή με το μυθικό για την εποχή ποσό των 9000 εννέα χιλιάδων δραχμών !.
Θυμάμαι ότι δούλευα ένα ολόκληρο καλοκαίρι -το καλοκαίρι του 1975- ως βοηθός πωλητή στα παπούτσια του Πετρίδη , ψηλά στην Πανεπιστημίου στο Σύνταγμα, για να πάρω την συγκεκριμένη κιθάρα.
Η συγκεκριμένη κιθάρα συμμετέχει σε περισσότερες από 200 δισκογραφικές δουλειές από τότε μέχρι σήμερα.
Έτσι εκεί γύρω στα τέλη του 84 αρχίζουν τα πρώτα δοκιμαστικά demos αλλά και η συνειδητοποίηση από την πλευρά των γονιών ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει πέρα από την σχέση μου με την κιθάρα, που εκείνη την εποχή ονομάζεται Home & Studio Recording .
Τους εξηγώ τις έννοιες ηχοληψία, ενορχήστρωση , αλλά …
Η αρχή είχε ήδη γίνει.
Συνεχίζεται…
Σίμος Κουσκούνης
